Η ρίμα για την “Μάνα” του Μιχάλη Σπυριδάκη που συγκλόνισε

Στην εκπομπή της Τετάρτης 7  Φεβρουαρίου στον Ερωτόκριτο ο Μιχάλης Σπυριδάκης η Μιχάλης από την Μεσαρά όπως τον ξέρουμε χρόνια στις εκπομπές που συμμετέχει και στέλνει μαντινάδες …έστειλε την παρακάτω ρίμα με 13 μαντινάδες τις οποίες διάβασε στον αέρα ο Γιώργος Λεκάκης 11 με 1 και αμέσως μετά ο κόσμος και οι ακροατές που την άκουσαν άρχισαν να την ζητούν γι αυτό και την αναρτούμε σήμερα εδώ για σας..

 

Επίσης αναρτούμε το βίντεο που τράβηξε ο ίδιος ο Μιχάλης Σπυριδάκης που ίσως δεν ανοίξει σε όλους για να το ακούσετε .

 

 

https://www.facebook.com/mixalis.spyridakis.18/videos/539598553072920/

Στάνου παιδί μου να σου πω , πέντε λεπτά και μόνο
Κι ύστερα άμε στο καλό , αφού δεν έχεις χρόνο

Μη βάλεις πάλι τση φωνές , και μη δικιολογάσαι
Μάνο αυτά που θα σου πω , πάντα σου να θυμάσαι

Αν και γυναίκα πάλεψα , αντρίκια και γενναία
Μη λείψει στα κοπέλια μου , πράμα σαν ήμουν νέα

Πολλές φορές στερήθηκα , για σας και τη μπουκιά μου
Πεινώ τη λέξη μη μου πει , κιανένα απ τα παιδιά μου

Στην αγκαλιά μου βρίχνατε , στοργή κι αγάπη τόση
Που μόνο μάνα τοσηνα , πολύ μπορεί να δώσει

Αυτά τα χέρια που θωρείς , που χουν εδα γεράσει
Ηντα εκάμανε για σας , το χετε δα ξεχάσει

Δεν έχουν δα τη δύναμη , ψηλά να σας σηκώνω
Μα μια ευχή στα ζάλα σας ,κάνω και σας σταυρώνω

Μπορεί στση τοίχους να βαστώ , να πορπατώ με κόπο
Μα στα παιδιά μου να σταθώ , ακόμα βρίχνω τρόπο

Γιατί  μαι μάνα και αυτό , δεν πρόκειται ν´αλλάξει
Κι αυτά που νιώθω δε μπορεί , ο χρόνος να πειράξει

Παράπονο τα λόγια μου , βγαίνουνε το κατέχω
Μα ´ναι στιγμές που σκέφτομαι , κοπέλια πως δεν έχω

Δε σου τα λέω όλα αυτά , παιδί μου για ν αλλάξεις
Μ αυτά που λες να θυμηθείς , στη θέση μου οντε φτάξεις

Τότε που τα κοπέλια σου , κι εσύ θα νοσταλγήσεις
Τότε και συ όπως κι εγώ , να τα δικαιολογήσεις

Το τότε τώρα σκεφτομαι , παιδί μου και λυπάμαι
Που θα χω φύγει και πονώ , που δίπλα σου δε θα μαι…

Μιχάλης Σπυριδάκης

 

Ελέγξτε επίσης

Ετσά ναι φίλε μου αυτά….(του Αντώνη Κουκλινού)

Σημισακό τ’ αμπέλι σου, μη δίδεις και τσ’ ελιές σου κι ούτε να θαρρευτείς ποθές, …